“Metropol işçisinin köleden bir farkı yok”

Haber Merkezi

Bir kaç yıldır süregelen enflasyon ve aynı oranda ücretlerin artmamasıyla metropol işçisi peyderpey yoksullaştırıldı. Özellikle metropollerde çalışan beyaz yaka işçileri yetersiz beslenme ve barınma sorunu ile karşı karşıya. Tüm bu problemler için Bağlantıyı Kes bünyesinde yürüttülen çalışmalar üzerinden bize ulaşan Berk Ulaş Akdeniz bir metropol işçisi. Akdeniz ile beyaz yakalıların durumunu, enflasyonun emekçiler üzerindeki etkisini, barınma sorununu konuştuk. Akdeniz, “Metropol işçisinin ben artık bir köleden farkını göremiyorum. Kendini başka bir yere koyan varsa da pembe hayaller görüyordur demek zorundayım. Ne barınma, ne beslenme, ne kişisel gelişim ne de başka hiçbir alanda bir adım ileri gitmiş değiliz.” diyerek şunları kaydetti;

Öncelikle hangi sektörde ve hangi unvanla çalışıyorsunuz? Çalıştığınuz sektördeki beyaz yakalıların durumunu kendi durumunu özetleyebilir misiniz?

BPO sektöründe çalışıyorum. “Dış kaynak kullanımı” olarak çevriliyor Türkçe’ye ama en özet haliyle çağrı merkezi olarak biliniyor. Teknolojinin gelişimiyle çağrı alma/gönderme dışında çok farklı işler de yapılıyor artık bu şirketler bünyesinde, ben de onlardan birindeyim aslında. Alanım sosyal medya. Genel olarak yüksek sayıda eleman ile yapılan bir iş. Genç bir çalışan profilinden bahsedebiliriz çoğunlukla. Çalışanların durumundan bahsedecek olursam, klasik bir geçinememe hali ile karşı karşıya diyebilirim bu alandaki herkes için. Asgari ücret veya asgari ücretin 300-500 lira fazlası oluyor verilen maaşlar. Tam bu noktada kendi durumum için de bir parantez açmak isterim, ben ekip lideri ünvanıyla çalışıyorum. Belli sayıda bir ekibin yönetiminden sorumluyum ama yönettiğim ekipten çok da farklı maddi koşullarda değilim. Bu konuda yanlış anlaşılmak istemem, ben yöneticiyim yönettiğim adamın iki katını almam gerekir gibi bir noktadan bakmıyorum. Sadece herkesin belli bir gelir aralığına sıkışmış olduğunu anlatmak istiyorum. Asgari ücret hepimizi kendisine çeken bir kara delik işlevi görüyor.

Enflasyonun maaşın üzerindeki etkileri neler oldu 3-4 yıl içersinde?

Şöyle anlatayım. Ben bu işi 4 yıldır yapıyorum. İşe girdiğim pozisyon sektörde agent ya da moderatör olarak adlandırılır. İlk maaşım o dönemki asgari ücretin yüzde 80 üzerindeydi. O dönemki maaşımda İstanbul’da tek başıma bir evde yaşamam hayal değildi. Belki bi tık zorlanabilirdim ya da İstanbul’un güzel dediğimiz semtlerinden birinde olmazdım ama yine de tek başıma bir evde yaşardım. Bir ya da iki ev arkadaşınız varsa güzel bir semtte de yaşamak çok mümkündü. Bunu örnekler üzerinden söylüyorum, o dönemki çalışma arkadaşlarımın yaşamını anlatıyorum aslında. Bugüne gelelim; 2 defa terfi almış halimle ben asgari ücretin yüzde 20-25 fazlasını görüyorum banka hesabımda maaş olarak. Maaşımın alım gücündeki değişmeyi anlatmak için yine kira örneği vereceğim. Şu an asla ve asla tek başıma yaşayamam. Maaşımın tamamı bile İstanbul’daki evlerin çoğunun kirasını karşılamıyor artık.

Ücret erimeleri metropol işçisinin hayatını ne yönde etkiliyor?

Metropol işçisinin ben artık bir köleden farkını göremiyorum. Kendini başka bir yere koyan varsa da pembe hayaller görüyordur demek zorundayım. Ne barınma, ne beslenme, ne kişisel gelişim ne de başka hiçbir alanda bir adım ileri gitmiş değiliz. Günden güne geriliyoruz. Tatsız hayatların içinde sürüklenip gidiyoruz. Bazımız belki daha iyi iş bulma umuduyla, bazımız terfi alırım da maaşıma 3-5 bi şey eklenir umuduyla, bazımız da yurtdışına kaçarım umuduyla hayata tutunuyoruz. Vaziyet bu.

Metropollerde yaşanan barınma sorunu ile ilgili neler söylemek istersiniz?

85 milyonun her bir bireyi İstanbul’daki bu sorunun farkında ama nedense akışına bırakılmış gibi bir görüntü var. Ne devlet ne yerel otorite ne toplumun kendisi hiçbir şekilde hiçbir şeye müdahale etmiyor. Aklım almıyor desem yeridir. Barındığı evle ilgili sorun yaşamayan hiçbir arkadaşım yok. Daha yeni bir deprem yaşadık ve barınma konusuna bu pencereden de bi bakarsak sanırım olası İstanbul depreminde ben dahil yakın çevremin çoğu yüksek ihtimal ölürüz ya da en iyi ihtimalle “şans eseri” hayatta kalabiliriz. Hiç kimse sağlıklı ve güvenli bir konutta yaşamıyor. Ne yazık ki böyle bir konutta yaşamak için de çok ciddi paralar kazanıyor olmak lazım bu şehirde. Metropol işçisinin, mezarı olacak konutlara bile gücü yetmezken güvenli evde yaşamaktan falan bahsetmek zaten zordan da öte. Bir şekilde bu işin çözülmesi lazım. Çok çok ciddi sosyolojik sonuçları da olacak bu işin bence. Herkes nasıl bu kadar olağan karşılıyor anlamakta zorlanıyorum.

Son olarak eklemek istedikleriniz var mı? Neler söylemek istersiniz?

İyiye doğru gitmiyoruz, yanlış giden bir şeyler var. Bunu daha çok düşünmek lazım. Onun dışında söyleyecek şey çok aslında ama özetini zaten yaptım sanırım söyleyebileceklerimin. İlgi gösterip sektörden bir fotoğraf sunma fırsatı verdiğiniz için teşekkür ederim.