400 yaşlı ve engelli sokağa atılma tehlikesiyle karşı karşıya: Kimsesizler Misafirhanesi’nin sözleşmesi bitiyor

Barınma krizi gün geçtikçe derinleşiyor.

Ankara’da Valilik tarafından yılın 6 ayı için tahsis edilen Derya, Bahar ve Kral Paris Otel’in sözleşmeleri 1 Mayıs’ta sona erecek.

Nefes gazetesinden İle Çıtır’ın haberine göre Ankara Valiliği tarafından “Kimsesizler Misafirhanesi” olarak tahsis edilen ucuz otellerde bulunan yaklaşık 400 kişi sokağa dönmek durumunda kalacak.

Söz konusu otellerde “yaşlı ve geçimsiz” erkekler tek kişilik odalarda, kalanlar ise iki-üç kişilik odalarda konaklıyor.

Günde üç öğün yemek çıkıyor. Akşam 20.00’de valilik görevlileri tarafından sayım yapılıyor. Sayım saatinde otelde olmayan kişiler uyarı alıyor ve üç uyarının ardından ise otelden atılıyor.

Yaklaşık 400 erkeğe barınak olan bu otellerde kalanların çoğu 60 yaş üzeri ve engelli. Oteller yalnızca kış ayları için kimsesizlere açık tutuluyor.

Bu otellerde konaklayan çoğu kişi 60 yaş üzeri ve engelli. Çoğunun hiçbir gelir kaynağı yok. Engelli olanlar ayda 5 bin ile 7 bin arası aylık alıyor. Geriye kalanlara ise valilik tarafından iki ayda bir 750 lira veriliyor.

BİR KÖPEĞİN KULÜBESİNE ÖZENİYORUM

Yusuf Atakan, 57 yaşında ve yüzde 46 engelli. Atakan, beş yıldır kış aylarında bu otellerde konaklıyor.

Atakan, “5 bin 103 lira engelli aylığı alıyorum. Misafirhane kapanınca günlüğü 200 lira olan Ulus’taki otelde konaklayacağım. Param olmadığı için ancak iki ay kalabileceğim. Otelin hali beter, banyo dahi yok. Kalan dört ay sokakta, parkta yaşayacağım. Karnımı aşevlerinde doyuracağım” dedi.

Bir evin hayaliyle yaşayan Atakan, “Bir umut TOKİ’nin engelli kontenjanından ev çekilişine katılmıştım ama bana çıkmadı. Devlet kışın ölmeyelim diye bize otel tahsis ediyor. Yaz geldiğinde sokak köpeği gibi dışarı atılıyoruz. Ben bir köpeğin kulübesine özeniyorum” ifadelerini kullandı. ‘Kimsesizler Misafirhaneleri’nin yıl boyunca devam etmesi gerektiğini söyleyen Atakan, “Yetkiliye gidip ‘Yazın bizi sokağa atmayın, biz çaresiz insanlarız’ dedim. Bana ‘devletin gücü buna yetiyor’ oldu. Bizi görmüyorlar” diye konuştu.

“SOKAKTA BİR BAŞIMA NE YAPARIM BEN?”
Mirze Mehmet Uçar 66 yaşında, yüzde 86 engelli. Herhangi bir işte çalışabilecek durumda olmayan Uçar’ın gidecek bir yeri de yok.

Uçar, ayda aldığı 7 bin 655 lira engelli aylığıyla yaşamaya çalışıyor.

Uçar, “Otelde konakladığım altı ayda 40 bin lira para biriktirdim. Hayalim bir gecekondu kiralamak. Engelli olduğum için ihtiyaçlarımı karşılayamıyorum. Ailem bana sahip çıkmıyor. 17 gün sonra bu otelden çıkınca ne yaparım ben? Bir eve yerleşsem de bana bakacak birine ihtiyacım var ama bakıcı tutacak param yok. Tek gelirim engelli aylığım. Ben ne yiyip, içeceğim? Misafirhanede kaldığım altı aya şükrediyorum ama bundan sonrası peki? Sokakta bir başıma ne yaparım ben?” diye konuştu.

“2 AYDA BİR ALDIĞIM 750 LİRAYLA YAŞIYORUM”

Ali Şener, 60 yaşında. Çobanlık yapan Şener, 12 sene önce memleketi Yozgat’tan iş bulma umuduyla Başkente geldi. Ancak, şansı yaver gitmedi. 12 senedir Kimsesizler Misafirhanesi’nde kalıyor.

Şener, “Ailem olmadı, evlatlık olarak yetiştim. Hiçbir gelirim yok. Yaşım 60 kimse bana ne iş ne de ev veriyor. Valiliğin iki ayda bir verdiği 750 lirayla yaşamaya çalışıyorum. Bu parayla çay bile içemiyorum. Boya sandığım aldım, iki hafta oldu çay parası bile kazanamadım. Misafirhane kapanınca Polatlı’ya çobanlık yapmaya gideceğim. Orada konteynerde kalacağım” ifadelerini kullandı.